نمیدونم کِی بود. زل زدهبودم بهش. نه خیلی طولانی. در حد چند ثانیه. چند ثانیه زل زدم بهش و فکر کردم: «ای کاش من جاش بودم.»

اتفاق کوچیکی بود. خیلی کوچیک.

ولی هر چقدرم کوچیک، امروز من به جاش بودم. در حد همون چند ثانیه.

اتفاقات کوچیک میتونن تا چند روز لبخند بیارن رو لب آدم.

جدیشون بگیرم؟

توی یک روز ممکنه چند تا اتفاق عجیب و بزرگ بیفته برا آدم؟

ترس از دست دادن آدما. یه بار روحی یه بار جسمی. دو تا آدم مهم که حتا به نبودنشون فکر هم نمیکنی.

میزان #همیشه_گرسنه بودن من رو از اون جایی می شه متوجه شد که کلی اتفاق خوب و بد و جالب و هیجان انگیز تو اردوی شیراز افتاده بود و من وقتی رسیدم خونه فقط ذوق اینو داشتم که راجع به وعده های غذاییمون به مامانم اطلاعات بدم!